Το Eventful.gr συνάντησε τη συγγραφέα, Στέλλα Κάσδαγλη η οποία μας μίλησε για το βιβλίο …που δεν χορταίνουμε να διαβάζουμε!!!!

  Είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος και …μερικά άλλα -όπως λέει η ίδια- που δεν έχει βρει ακόμη λέξεις για να τα περιγράψει. Η Στέλλα Κάσδαγλη, η γλυκύτατη Στέλλα, μας έχει χαρίσει ένα βιβλίο ….μα τί βιβλίο!!!!  Οι μέλλουσες μανούλες  ξέρουν τι εννοούμε… Το Κοιλίτσα.com είναι το τρυφερό, αστείο και σκληρό χρονικό μιας εγκυμοσύνης, γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και σε πραγματικό χρόνο, με άπειρα ερωτήματα, ελάχιστες βεβαιότητες και καμία συμβουλή για τη ναυτία.

Το ομότιτλο blog από το οποίο ξεκίνησε, και η σελίδα στο Facebook συνεχίζει να φιλοξενεί σκέψεις (της Στέλλας αλλά και της μικρής Στεφανίας) για το τι πραγματικά σημαίνει να είσαι έγκυοςμαμάμικρή φασολιά.

Ακόμη κι αν δεν είστε μέλλουσα ή νυν μαμά, σας προτείνουμε να  διαβάσετε  αυτό το βιβλίο “με κλειστά μάτια”!!! Είναι βέβαιο πως μέσα απο τις σελίδες του θα βρείτε …. εσάς, την φίλη σας, την γυναίκα σας….κάτι γνώριμο τέλοσπάντων!!! Διότι μανούλες υπάρχουν παντού…..

Ε: Πώς προέκυψε η συγγραφή αυτού του βιβλίου Στέλλα ;

Α: Προέκυψε από την κατάπληξη και την αμηχανία και τους φόβους μου όταν διαπίστωσα ότι είμαι έγκυος για πρώτη φορά. Προέκυψε από την ανάγκη μου να μοιραστώ πράγματα που αισθανόμουν, αλλά δίσταζα να ομολογήσω φωναχτά στους κοντινούς μου ανθρώπους, γιατί πίστευα ότι αν ακούσουν πώς σκέφτομαι, θα με θεωρήσουν εντελώς ακατάλληλη για μαμά.

Ε: Δεν υπάρχει μέλλουσα μαμά που δεν το έχει διαβάσει..Πώς αισθάνεσαι γι΄αυτή την επιτυχία;

Α:Χαίρομαι κάθε μέρα και περισσότερο, ειδικά όταν λαμβάνω μηνύματα από μαμάδες (ή και μπαμπάδες ή και ανθρώπους που απέχουν πολύ από το να γίνουν γονείς), που μου λένε «επιτέλους κάποιος έγραψε αυτά που σκέφτομαι αλλά ντρέπομαι να πω. Επιτέλους σταμάτησα να αισθάνομαι ότι είμαι η μόνη μη φυσιολογική». Αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία: να βάλουμε στο τραπέζι και τα δύσκολα πράγματα της εγκυμοσύνης και της μητρότητας, όχι αυτά που είναι μόνο ροζ.

Ε:Περίμενες  αυτή την αγάπη και την ανταπόκριση;

Α:Στην αρχή δεν περίμενα καν ότι θα το ανακαλύψει κάποιος! Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, και το blog διαβαζόταν από όλο και περισσότερο κόσμο, άρχισα να σκέφτομαι ότι ίσως έχει νόημα να εξελιχθεί και σε κάτι άλλο, που θα μείνει στα ράφια ακόμα κι όταν η δική μου μετάβαση στη μητρότητα θα έχει πια περάσει.

Ε: Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σε ρωτούν όσες μαμάδες το έχουν διαβάσει;

Α: Οι «παλιότερες» με ρωτάνε τι κάνει η φασολιά. Νομίζω ότι στο τέλος του βιβλίου είναι εμφανές ότι έχει αφήσει κι εκείνη το δικό της αποτύπωμα! Οι πιο καινούριες μαμάδες/αναγνώστριες με ρωτάνε πότε επιτέλους θα κοιμηθούν ολόκληρη τη νύχτα.

Ε:Το αντρικό κοινό τι σου λέει; Γιατί σίγουρα έχει πέσει στα χέρια πολλών μπαμπάδων και μη…

Α: Έχει πέσει στα χέρια μπαμπάδων και μη, οι οποίοι με κάνουν πολύ χαρούμενη λέγοντάς μου ότι το blog και το βιβλίο κατέρριψαν την εικόνα που είχαν στο μυαλό τους, ότι δηλαδή οι γυναίκες, όταν μένουν έγκυες, μεταμορφώνονται σε κάτι… άγνωστο και κάπως τρομαχτικό. Πιστεύω ότι αν, άντρες και γυναίκες, συζητούσαμε λίγο πιο ανοιχτά για τις σκέψεις, τις ανάγκες, τους φόβους μας, θα αισθανόμασταν περισσότερο σύμμαχοι –σ’ αυτή και σε άλλες περιπέτειες της ζωής.

Ε:Πόσο εύκολη ήταν η διαδικασία της συγγραφής; Πότε έγραφε συνήθως;

Α: Όσο ήμουν έγκυος, έγραφα κυρίως τα βράδια. Όταν η μέρα ησύχαζε κάπως, η Στεφανία άρχιζε τις κλοτσιές κι εγώ προσπαθούσα να βάλω σε τάξη όσα είχαν αλλάξει πάνω μου και μέσα μου. Όταν πια γέννησα, έγραφα τις ώρες που όλοι μου φώναζαν ότι έπρεπε να κοιμάμαι, ενώ εγώ ένιωθα ότι αν δεν βγάλω κάπου όλα αυτά τα πρωτόγνωρα πράγματα που αισθάνομαι, δεν θα μπορέσω ποτέ πια να ξανακοιμηθώ. Ευτυχώς ή δυστυχώς, μετά από δέκα λεπτά μ’ έπαιρνε όντως ο ύπνος!

Ε: Γιατί όλες οι μαμάδες όταν ξεκινά η πρώτη τους εγκυμοσύνη έχουν την ανάγκη να καταγράφουν τα πάντα;

Α: Υποθέτω ότι είναι ο τρόπος που βρίσκουμε για να βάζουμε σε τάξη τις τεράστιες αλλαγές που μας συμβαίνουν. Βέβαια καθεμία καταγράφει κάτι διαφορετικό. Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, στις καταγραφές μου αγνόησα παντελώς τα «αντικειμενικά» συμβάντα και έκανα focus  μόνο στα συναισθήματα, στις σχέσεις και τις σκέψεις.

Ε: Διαβάζοντας το βιβλίο μετά από καιρό… τι γεύση σου αφήνει;

Α: Γλυκιά και αλμυρή. Γλυκιά γιατί η μικρή μας οικογένεια δεν τα ΄χει καταφέρει και άσχημα, παρ’ όλες τις φορές που ένιωσα σίγουρη ότι «αυτό ήταν, εδώ τα παρατάω». Αλμυρή γιατί πάντα σκέφτεσαι πώς αλλιώς θα μπορούσες να έχεις διαχειριστεί τα πράγματα. Αλλά φυσικά αυτό είναι μια ψευδαίσθηση, γιατί ποτέ δεν λειτουργείς με βάση αυτά που θα ξέρεις όταν έχει κλείσει ο κύκλος μέσα στον οποίο βρίσκεσαι.

Ε: Τι συμβουλεύεις τις μέλλουσες μαμάδες μέσα από το Blog σου;

Α: Απολύτως τίποτα! Μόνο να ζήσουν την εμπειρία αυτή όπως τους ταιριάζει καλύτερα και να μη διστάζουν να μιλήσουν για τα όσα νιώθουν –ακόμα κι αν τα θεωρούν περίεργα, ανεπίτρεπτα ή επιφανειακά.

Ε: Για το δεύτερο παιδί θα επιχειρούσες να ξαναγράψεις αντίστοιχο ημερολόγιο;;;;

Α: Αν η εγκυμοσύνη μου έμαθε ένα πράγμα, αυτό είναι ότι δεν μπορείς ποτέ να προβλέψεις από πριν πώς θα είσαι και τι θα σκέφτεσαι στη διάρκειά της. Ο καιρός (και οι ορμόνες) θα δείξουν, λοιπόν!

Για περισσότερη Στέλλα Κάσδαγλη στο blog της koilitsa.com!

Στέλλα σ’ ευχαριστούμε πολύ!!!!