Καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις, όταν…

γράφει η Μαρία Παναγοπούλου

-ξυπνάς το πρωί και αναρωτιέσαι μήπως στον ύπνο σου υπνοβατείς παριστάνοντας τον Λευτέρη Πετρούνια στους κρίκους (δεν εξηγείται αλλιώς τόσο πιάσιμο σε όλο σου το σώμα),

-δεν ανήκεις πια στο νεανικό κοινό των μετρήσεων τηλεθέασης,

-νοσταλγείς την δεκαετία της εφηβείας σου,

-πιάνεις τον εαυτό σου να συμπεριφέρεται όλο και πιο συχνά σαν τους γονείς σου,

-ακούς τη μάνα σου κάθε φορά που συζητάει για την ηλικία της Σαπουντζάκη να λέει “εδώ μεγάλωσε η Μαρία! H Ζωζώ δεν θα μεγαλώσει;“,

-βλέπεις πώς είναι οι εφηβικοί σου έρωτες κι ευχαριστείς τον Θεό που παρέμειναν εφηβικοί (πράγμα που πιθανότατα κάνουν κι εκείνοι για εσένα),

 -σου ξεφεύγει διαρκώς η φράση “εμείς τότε“,

-δεν θυμάσαι τα ονόματα όλων των συμμαθητών/καθηγητών/ παιδικών φίλων,

–αποφεύγεις τροφές που κάποτε καταβρόχθιζες με τις χούφτες γιατί πλέον σου προκαλούν καούρα,

-μιλάς με την κολλητή σου στο τηλέφωνο και ανταλλάσσετε μυστικά για το πώς πρέπει να μαγειρεύονται οι φακές για να μην πέφτουν βαριές στο στομάχι,
-φοράς ριχτές μπλούζες για να κρύψεις το φούσκωμα στην κοιλιά που δεν ξεκολλάει με τίποτα από την θέση του,
-αρχίζεις να παίρνεις βάρος ενώ στην ουσία τρως λιγότερο από πριν,
-ξυπνάς νωρίς το πρωί, έχεις δεν έχεις δουλειά, ακόμη και τα Σαββατοκύριακα,

-σε αποκαλούν όλοι «κυρία Μαρία«,

-χρειάζεσαι τρεις μέρες για να συνέλθεις από βραδινή έξοδο στα μπουζούκια,

-προτιμάς να φορέσεις τις πυτζάμες σου και να δεις στην τηλεόραση ελληνική ταινία «αραγμένος» στον καναπέ σου αντί να βγεις για φαγητό,

-βλέπεις τις φωτογραφίες με τις κολλητές σου, στα πρώτα ξενύχτια της εφηβείας σας και μετά στον γάμο σου, να έχουν ξεθωριάσει,

-συνειδητοποιείς ότι τα παιδιά που γεννήθηκαν το 2000 ετοιμάζονται να ενηλικιωθούν,

-πας σε κατάστημα καλλυντικών και ακούς την πωλήτρια να σου λέει ότι έχει “μια εξαιρετική κρέμα για τις ώριμες ηλικίες“,
-βγαίνεις για καφέ με τις φίλες από το σχολείο και αφιερώνετε τουλάχιστον μισή ώρα σε…αναλύσεις αίματος, ούρων, αρρώστιες ή ακόμη και θανάτους,
-γνωρίζεις ποια είναι η φυσιολογική τιμή της πίεσης, της χοληστερίνης και του ζαχάρου,

-φροντίζεις εσύ τους γονείς σου, όπως έκαναν εκείνοι όταν ήσουν παιδί,

-εκτιμάς κομπλιμέντα για την εμφάνισή σου, που κάποτε θεωρούσες περιττά και δεδομένα,

-βλέπεις τα παιδιά σου και τα παιδιά των φίλων σου να ερωτεύονται, να παντρεύονται και να κάνουν δικά τους παιδιά

-δακρύζεις ακούγοντας το “δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω” και πλαντάζεις στο κλάμα με το “μαμά γερνάω“,

-δεν ανέχεσαι να χάνεις τον χρόνο σου με λάθος ανθρώπους,
-νευριάζεις με την αγένεια, την αχαριστία, την αμετροέπεια, την υποκρισία και το δείχνεις,

-γκρινιάζεις (γενικώς),

-γνωρίζεις ότι ένας αληθινός φίλος είναι πιο πολύτιμος από χίλιους γνωστούς,

-απολαμβάνεις τις μικρές στιγμές ευτυχίας,

-ξέρεις ακριβώς τι θέλεις και δεν διστάζεις να το διεκδικήσεις.

Είναι ωραίο να μεγαλώνεις! Αρκεί να μην γερνάς… Στην ψυχή και (γιατί όχι😉 ) στο σώμα.

Βρες την Μαρία στο thisismarias.blogspot.gr