Το βρέφος από την στιγμή της γέννησης του, δοκιμάζεται σκληρά, βρίσκεται σε σύγχυση και νιώθει κυριολεκτικά απόγνωση, γιατί δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι αυτό και η μητέρα του είναι

ΔΥΟ ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ ΥΠΑΡΞΕΙΣ.

Αυτό συμβαίνει γιατί, ως έμβρυο, είχε βιώσει την απόλυτη ταύτιση, την απόλυτη εξάρτηση, αισθήματα ασφάλειας και σταθερότητας ως προς την κάλυψη των αναγκών του… Σιγά-σιγά διαπιστώνει ότι αυτή η σχέση άλλαξε και με αγχωτικό τρόπο προσπαθεί να την επαναφέρει. Γι’ αυτό, απαιτεί την αποκλειστικότητα της μητέρας του, ενώ αρνείται άλλα πρόσωπα. Απελπισμένο στην πορεία, θρηνεί την απουσία της και εκστασιάζεται όταν αυτή είναι κοντά του. Είναι αυτό που λέμε άγχος αποχωρισμού που μοιάζει με την απελπισία ενός ενήλικα που χάνει ένα αγαπημένο του πρόσωπο και πονά γι’ αυτό. Κατά τη βρεφική ηλικία (0-2 χρ.), όπου αναπτύσσεται η βασική εμπιστοσύνη-ασφάλεια-αισιοδοξία ή η δυσπιστία-καχυποψία-ανασφάλεια, η σταθερή παρουσία των γονέων και ιδιαίτερα της μητέρας, που το φροντίζει και το καθησυχάζει με απέραντη αγάπη, θα οδηγήσουν το παιδί στη σταδιακή ψυχική ισορροπία και την προσαρμογή του στη ζωή, σαν ανεξάρτητη και αυτόνομη ύπαρξη.

Στην αντίθετη περίπτωση, αν η μητέρα δεν το περιβάλλει με τη στοργή και την κατανόησή της, είναι πολύ πιθανό να μεταφέρει στην ενήλικη ζωή του τα αγχωτικά πρότυπα της αποτυχημένης σχέσης με τη μητέρα του.

Οι σχέσεις του με τα άλλα πρόσωπα είναι πολύ πιθανό να είναι απόμακρες, ενώ δεν θα έχουν βάθος και διάρκεια. Η συναισθηματική ασυνέπεια της μητέρας, τα διπλά και αντιφατικά μηνύματα που αυτή εκπέμπει στο παιδί, το κάνουν πολύ ευάλωτο στα αρνητικά συναισθήματα του περιβάλλοντος, στα οποία και αντιδρά με αγωνία, θυμό, απελπισία, ανασφάλεια και ζήλεια. Είναι συνήθως αυτά τα άτομα που «πάσχουν» από το «ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ», τα οποία αγωνιούν να μη χάσουν αυτήν την έστω ανεπαρκή σχέση στοργής, παραδομένα στις επιθυμίες της μητέρας αγνοώντας τις δικές τους προσωπικές ανάγκες.

Το «θέλω» θάβεται και τη θέση του παίρνει το «πρέπει», ακόμη και σε καταστάσεις που τις περισσότερες φορές το άτομο ούτε καν αντέχει. Κατά συνέπεια, μεγαλώνοντας δημιουργούνται σχέσεις δοτικές χωρίς αντάλλαγμα και λόγω της αντίφασης του εσωτερικού διαλόγου και των αναγκών που καταστέλλονται, συχνά ξυπνούν κρίσεις πανικού. Στη συνέχεια δημιουργούνται εξαρτητικές σχέσεις….

Νικόλ Καμβά

Ινστιτούτο Ψυχοεκπαίδευσης και Θεραπείας