Τι γίνεται όμως όταν αυτά τα δυο έρχονται ταυτόχρονα;

γράφει η  Κοινωνική Λειτουργός/ Εξειδικευμένη στην οικογενειακή θεραπεία Τένια Σιδηροκαστρίτου

Η προσμονή ενός παιδιού γεννά συναισθήματα οικειότητας, ανάγκης «να είμαι πιο κοντά στον άλλο», τρυφερότητας και φροντίδας. Αποτελεί την «ολοκλήρωση της ευτυχίας», όπως συνηθίζεται να λέγεται. Ο γάμος ως γεγονός, περιλαμβάνει την προσμονή της στιγμής της τελετής, τις ώρες που θα αφιερώσει το ζευγάρι για όλες τις λεπτομέρειες, τις στιγμές εκείνες που για ακόμη μία φορά θα ονειρευτεί το κοινό τους μέλλον.

Πως όμως δύο αντικειμενικά χαρούμενα γεγονότα κινδυνεύουν να φορτιστούν με αρνητικά συναισθήματα και να καταγραφούν ως πρόβλημα;

Ακόμη και όταν η οργάνωση και η προετοιμασία ενός γάμου γίνεται πριν τον ερχομό ενός παιδιού, η χαρά συνοδεύεται και από το άγχος, την πίεση «να είναι όλα τέλεια». Μαζί με την χαρά έρχεται και η αγωνία.

Ο ερχομός ενός παιδιού δεν αφορά μόνο το άγχος της εγκυμονούσας μέλλουσας νύφης να νιώθει όμορφη, άνετα και να χαρεί την διαδικασία του γάμου της… Αφορά τα όνειρα, τις φαντασιώσεις και τις δικές της και του συζύγου της γι΄αυτό το νέο μέλος, τα όνειρά τους για το πώς θα ήθελαν να μεγαλώσουν το παιδί τους.

Από μόνες τους δηλαδή, οι δύο αυτές στιγμές είναι φορτισμένες με ανάμεικτα συναισθήματα, άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε πιο δύσκολα.

Το καλό νέο είναι πως όλα αυτά τα συναισθήματα για να μπορέσουμε να τα διαχειριστούμε, θα πρέπει να τα αποδεχτούμε. Ναι, «επιτρέπεται» μαζί με την χαρά να νιώσει το ζευγάρι και πίεση.

Η καλή σχέση του ζευγαριού, το μοίρασμα όποιων σκέψεων και αγωνίας υπάρχουν ,αν μοιραστούν χάνουν λίγο από την δύναμή τους. Όπως θα μοιραστούμε την χαρά, οφείλουμε να μιλήσουμε και για τα πιο δύσκολα.Στόχος δεν είναι να είναι «όλα τέλεια» – και πόσο άραγε τέλεια είναι αν απλά κρύβουμε αυτό που νιώθουμε – αλλά να είναι «όλα πραγματικά», στην πραγματική τους διάσταση δηλαδή.

Ο γάμος και ο ερχομός ενός παιδιού είναι άλλωστε κάτι που δεν κρατά μια στιγμή αλλά για ολόκληρη την ζωή ενός ζευγαριού!